از ترس نيفتادن چرخ ماشين در چاله ، تصادف نكنيد
ديروز و فردايت را رها كن و با امروزت برو
غرور نقطه نزول از هر اوجي است.
غالبا به آنچه رسيدي از آن دور مي شوي.
شمع برای ماندن نیست ، حبسش نکنید
بشرط تعقل حتی یک جمله هم می تواند زندگی را متحول نماید
خلق هر فکر نوع هنر است
اگر ضربه ای به سرت خورد و حافظه ات پاک شد این اتفاق را به فال نیک بگیر و از این به بعد
هرچه ارزش دارد را به زهنت بسپار.
بیشتر شوخی های ما به خاطر فرار از رنج ها است
انسان ها آنگونه که فکر می کنند زندگی می کنند و یا دوست دارند زندگی کنند
برخی از مشکلاتم با خودم ناشی از اینست که برخی از رفتارها و حالات روحی خود
را دوست ندارم ولی نمی توانم تغییرشان بدهم.
جوان میوه کال و گس و پیر میوه رسیده و شیرین است.
ایدئولوژی بسیاری از انسان های ضعیف با مد روز تغییر می کند!
اگر به ابدیت قائل نباشیم بسیاری از عقاید و کارهای ما بیهوده است.
متعجبم از اينكه مهمترين تصميمات زندگي در سنين خامي بايد انخاذ شوند!
اگر بخواهم علتهاي بعضي از ناكامي هاي خودرا بگويم " زود تصميم گرفتن "
اصلي ترين آنهاست .
شيطان در كنار معاملات اقتصادي بيشتر پرسه مي زند.
جمعي كه براي عرض تسليت فوت پدر رئيس مهيا شده بودند ، با رسيدن
خبر فوت خود رئيس از رفتن منصرف شدند.
اگر خیری که داری به دیگران نرسد، کم کم از دست خودت هم می رود.
اگر بخاطر چشم و همچشمی تصمیم گرفتی، دیگر نیازی به دشمن نداری.
کلامی با تو
تنگ غروب يك روز ، دلم بدجوری گرفته بود
مثل ابرهای زمستون دلم از گريه پر بود ولی نمی باريد
چينی نازك دلم منتظر يك تلنگر بود
بغض گلوگيری نفسم را گرفته بود ، صدای نفس هايم مي اومد
نمی دونستم چی كار كنم
حتی گريه همراه نمی شد
نمی دونم چرا؟
نگاه شرجی ام رفت به سينه سپيد كاغذ
شنيده بودم قلم و كاغذ معجزه می كند
رنج ها را مرهم می شود
با خودم فكر كردم
شايد تو هم مثل من خوب می دانی كه:
گاهی تنهايی ، تنها مرهم دل سوخته ی زود باوران فهيم است!
به اين بهانه
قلمم را از جوهر اشك پر كردم
و بر سينه سپيد كاغذ برايت نوشتم تا فقط تو بتوانی آن را بخوانی
دلی بايد سوخته باشد تا بتواند بسوزاند!
آری عزيزم!
اينك برای تو می نويسم
تا تنهايی هايت خالی از تنهايی شود
تا دردهايت را مرهمی شوم شفابخش
و اشك هايت را با نرم انگشت واژگان پاك كنم
تا لبخند را ميهمان لب های خيس اشكت نمايم
تا شادی را همدم دل تنهايت نمايم
تا تو را،
خود را، پيوند دهم به فردای روشن و زيبايی كه ما را فرياد می زند
به اين بهانه چشم به راه طعم احساست در لباس واژگان هستم.
اما بهانه حضور جاودانه ها
عزيزم!
روزی كه جاودانه ها را برای پر كردن تنهايی هايم
در دفتر فرداهايم مي نوشتم
و بعدها به بركت اراده حضور حضرت دوست
آن را به زيور چاپ آراستم، هرگز نمی پنداشتم
كه مردم عزيز كشورمان اينگونه مهربانانه با اين
دست نوشته های آغشته به عشق رو به رو شوند.
و بدين سان دلمشغولی شيرينم شنود پژواك احساسشان شود با جاودانه ها!
دراين راه بودكه با او آشنا شدم به بهانه ی كتابش!
و او مرا به كتابهايش بردکه مزرعه ی سرسبز و سرشار از دانايی بود
و چه بی دريغ نامم را در كتابهايش نگاشت
و اينگونه سخنانم، هم سايه و هم شانه سخنان
شكسپير، آنتونی رابينز، اسكاول شين، كامو و آندره ژيد شد!
و بدين سان انديشه هايم با لطف خدا در كتابهای:
"لطفا همسر خوبی باشيد"، "لطفا پدر و مادرخوبی باشيد"، "لطفا موفقيت را باور كنيد" و چند اثر ديگر محمل گزيد
واكنون برايت راز گشايی می كنم، آن يار ناديده كه پنداری قرن ها با او همدل و همراز و هم اشك و هم خنده ام،
كسی نيست جز خالق كتاب : " لطفا گوسفند نباشيد "
و او دوست ندارد كه نامش را ببرم زيرا در كتابهايش نوشته:
نه شوق نام دارد و نه ذوق نان!
و من به حرمت اين دوستی نامش را در محراب دلم نگاشتم و پرده از حرير بر آن كشيدم.
وما می دانيم : نام ها مهم نيستند!
مهم آن است كه بتوانيم در كنار هم،
خاری از چشم عزيزی
و استخوانی از گلوی تنهايی درآوريم
من به اميد شنود خبر آن روز منتظر می مانم.
همیشه منتظر - عباس فرخی
